Het is komkommertijd en waar kunnen we het dus beter over hebben dan over, juist, komkommers! Ik ben volkomen allergisch voor die dingen. Herstel: wás…

Want ik ben ervan af. Ik durf komkommers aan te raken. Ik durf ze door te snijden. Ik durf eraan te ruiken en te likken. En ik krijg er geen uitslag van. Mijn ruim veertigjarige angst voor deze groente was dus een fobie. Bas Licher heeft me van die fobie afgeholpen. ‘Fast Phobia’ heet dit onderdeel van de meerdaagse, neurolinguïstische opleiding die hij samen met zijn partner in een prachtige boerderij in het landelijke Woudenberg verzorgt.

Ik viel er derhalve met m’n neus in de boter. Nee, in de komkommer, want na mezelf wijs te hebben gemaakt dat de geur van dat voer echt niet erger is dan die van een flacon Chanel No. 5, hing ik mijn neus minutenlang tussen de groene schijfjes. Probleemloos. Het is vergelijkbaar met mede-NLP’er Emile Ratelband die mensen blootsvoets over hete kolen laat lopen. En dus kun je stellen dat Neuro Linguïstisch Programmeren altijd werkt. “Fout!” zegt Bas’ partner Ben gedecideerd. “NLP werkt nóóit. Jíj werkt! NLP kan je hooguit een duwtje geven.”

De mensen die zich in Woudenberg een duwtje laten geven, zijn zonder uitzondering blijmoedig te noemen. Ik ben nog nooit zo’n uitgelaten gezelschap tegengekomen.

“Het is maar goed dat dit de laatste dag voor het weekend is,” zegt een van de deelnemers, “want ik val van de ene lachbui in de andere.” Bas, droog: “Jullie zijn de beste groep die we deze zomer hebben gehad – en daar lieg ik niets aan.” Homerisch gelach , want de groep beseft maar al te goed dat ze deze zomer ook de éérste zijn. Een deelnemer, ad rem: “En jullie zijn de beste NLP-trainers die ik ooit heb ontmoet!” Nog meer gelach. Wat heet: gebúlder.

En zo snikken en hikken we ons een weg door de dag – en ruimen we en passant wat angsten en blokkades op, al dan niet gebruikmakend van een drietrapsdissociatie, waarbij je je moet inbeelden dat je een film draait waarin je zelf speelt en waarnaar je zelf zit te kijken.

NLP, een zegen voor ieders zelfvertrouwen. Bas: “Ik had van de week een cursist die zei: ‘Ik heb het stuur van m’n auto moeten bijstellen, want ik kon de kilometerteller niet meer zien.’ Weet je waarom? Hij bleek ineens rechtop te zitten!”

Ajoh, we hebben wat balken in onze trainingsruimte, die prachtige boerderij, en daar stoten sommige mensen wel eens hun hoofd aan. Degene die dat twee keer doet tijdens een NLP Opleiding krijgt een duikbril als ‘prijs’. We hebben wel eens iemand gehad die de eerste dag makkelijk overal kon rondlopen, en tegen het end van de NLP Opleiding haar hoofd stootte. Over groeien gesproken…

Hier kan je het originele artikel van Michiel Blijboom in Management Team vinden.

Er is een verschil tussen een fobie en een trauma. Als je gedrag nog steeds negatief wordt beïnvloed door een vervelende gebeurtenis ooit, dan heb je een trauma. Je hebt een fobie als je ergens zonder ‘reden’ bang voor bent en je het onderwerp van je angst groter maakt dan het in werkelijkheid is. Het onschuldige veldmuisje dat een enorm gevaarte wordt….
De Fast Phobia Cure kun je ook loslaten op ‘gewone’ angsten; ik was bang voor het oversteken op spoorwegovergangen. Die knot in m’n maag en de enorme schrikreactie als er plotseling iets raars gebeurde. Een zwaaiende fietser was al heel snel ‘raar’.

Begin met jezelf wat vragen te stellen en de antwoorden te formuleren. Sommige mensen vinden het fijn om de vragen en antwoorden op te schrijven, maar het is niet nodig.

• Wat schiet je ermee op om die fobie te hebben?
• Is het goed voor je? Beschermt het je ergens tegen?
• En als je de fobie niet meer hebt, wat verandert er dan?

Uiteindelijk besluit je dat je de fobie of de angst niet meer nodig hebt. Je besluit dat je je anders kunt gedragen en toch veilig kunt zijn (ik ben van m’n spoorwegovergangangst af, maar ben toch nog steeds zorgvuldig en voorzichtig als ik er een oversteek).

Dan nu de Fast Phobia Cure

1. Beeld je in dat je in een bioscoop achter de projector zit terwijl je naar jezelf kijkt die op de voorste rij naar een kleurenfilm, van toen je zo bang was, zit te kijken.
2. Laat de film beginnen voordat je bang was, speel hem helemaal af tot de gebeurtenis voorbij is en stop de film.
3. Blijf vanachter je projector naar jezelf, die naar de film kijkt, zitten kijken.
4. Doe dan alsof degene die naar de film zit te kijken in de film stapt en spoel de hele film snel terug. Maak er een zwart/wit film van en creëer er een gek muziekje bij, misschien word je er wel vrolijk van. Doe dit een paar keer totdat …
5. Je merkt dat je heel anders over die angst denkt.