Als je bestaande waarden aangetast worden (die waarvan je automatisch verwacht dat ze er zijn en gerespecteerd worden), kun je zelfs agressief reageren, ‘over de rooie gaan’.

Bij mij is eerlijkheid zo’n waarde. Als iemand niet eerlijk is voel ik me tot in m’n diepste aangetast. Dan moet ik toch wel wat stappen zetten om niet te oordelen … en als die oneerlijkheid ten koste van mij of m’n geliefden gaat, hmm, dan ben ik toch ook wel geneigd om te (ver) oordelen.
Groet, Ben

Ik ben begonnen met in vergaderingen die ik voorzit het vaak voorkomende euvel van (ver)oordelen stelselmatig onder de aandacht van de deelnemers te brengen. Prive heb ik daar al een tijdje mee geoefend onder vrienden en familie.
Erg gevoelig is men in het algemeen indien je vraagt of de persoon in kwestie het nodig heeft om iemand te (ver)oordelen.
Is de positieve intentie van zoiets wellicht dat je jezelf beter gaat voelen, of dat je gedrag waar jezelf wellicht je twijfels bij hebt, minder “in the spotlight” staat?

Groet van Ben